The Sopranos (2000)

Hayatım boyunca birçok dizi izledim, The Sopranos'u da yeni bitirdim ve izlerken canımın sıkıldığını itiraf etmeliyim. Hikaye açısından karmaşık bir olay örgüsüne sahip, yani hikayesi yavaş ilerliyor ama bir breaking bad gibi önce karakter gelişimini tamamladıktan sonra finali wow diyeceğiniz bir süreklilikte sunmuyor. Dizinin her bölümü ayrı bir ayrıntı içeriyor easter eggleri muhteşem. Ayrıyeten oyunculuklar açıkçası bir sürü film dizi izledim yine de Tony Soprano'yu canlandıran James Gandolfini kadar iyi rol yapan görmedim. Sadece bu adam değil diğer karakterlerin de oyunculuğu top class oyunculuk yani dizi tarihinde daha üstünü göremezsiniz bu kadar iyi oynayan insanların bir araya gelmesini. Tony Soprano'yu canlandıran adam zaten dizi final yaptıktan 5 yıl sonra kalp krizinden vefat ediyor ki kalbinin dayanamamasına şaşmamalı bu kadar stresli bir oyunculuğu düşündüğümüzde adam bu oyunculuğu dizi başladığından beri sürdürüyor ne de olsa. Her bölüm bu adam bir şeylere kızıyor strese giren bir karakteri canlandırıyor yani ben bir doktor değilim tabi ki ama bu adamın sırf bu karakterin yorgunluğundan 51 yaşında kalp krizinden vefat ettiğini düşünüyorum çünkü o kadar sinir stres kalbine fazla gelmiş olmalı. Her neyse son sözüme geleyim: Bu diziye eğer dizi izlemeye yeni başlayan birisiyseniz uzak durmanızı, eğer hayatınız boyunca birçok dizi izlediyseniz de kesinlikle ölmeden önce bu diziyi bitirmenizi tavsiye ederim, saygılar.

The Sopranos"u herkes anlayamaz. Çünkü bu dizi, yüzeyde bir mafya hikâyesi gibi görünse de, aslında hayatı boyunca duygusal şiddete maruz kalmış, hislerini içine ata ata boğulmuş, sonunda kaygı bozuklukları ve panik ataklarla mücadele eden bir insanın içsel çöküşünü anlatır. Bu derinliği ancak benzer şeyleri yaşamış insanlar hissedebilir. Tıpkı benim gibi... Duygusal baskılara, gereksiz otoritelere ve susturulmuşluğa maruz kalan herkese selam olsun. Artık farkındayız. Artık sesimizi yükselteceğiz. Daha iyi hissedeceğiz. İçinize atmayın. Sessiz kalmayın. Konuşun. Çünkü iyileşmek, anlatmakla başlar.

İzlerken, o karakterin karmaşasına tamamen kapıldım. Hem mafya dünyasının acımasız kurallarıyla mücadele ediyor, hem de ailesini korumaya çalışıyordu. Her bölümde onun içsel çatışmalarını daha derin hissettim, sanki o duygusal yükü biraz da ben taşıyormuşum gibi. Güç ve zaaf arasında gidip gelirken, hem acımasız bir patron hem de kırılgan bir insan olarak karşıma çıktı. Gerçekten, her anı beni farklı bir duygunun içine çekti.